یکی از مهم‌ترین مباحث موضوع امامت، بحث «علم امام» است؛ این مساله از دوره‌های اولیه تاکنون در میان متکلمان اسلامی مورد بحث بوده و نظرات مختلفی در رابطه با گستره آن ارائه شده است. شیعه با توجه به روایات متعددی که در این زمینه وارد شده است، معتقد است امام معصوم دارای علم غیب بوده و علم او متصل به علم الهی است، و تمام اسرار  هستی و اتفاقات مختلف تا روز قیامت نزد او حاضر است (مولى صالح مازندرانی، 1388، ‏5: 384). همچنین معتقد است امام معصوم دارای منابعی برای این علم می‌باشد، در این مقاله، «جفر» و «جامعه» به عنوان دو منبع علم امام مورد بررسی قرار می‌گیرد.

«جفر» در لغت عرب به بزغاله، بره، یا بچه شتری گفته می‌شود که حدود پنج ماهه شده و علف خوار است (فراهیدى، 1410، 6: 110؛ ابن منظور، 3: 161)؛ و در اصطلاح نام کتابی است که پیامبر اکرم$ آن را بر امیر المومنین% املاء فرموده و حضرت با خط خویش آن را نوشتند (کلینی، 1365، 2: 238؛ صفار، 1404،150 – 161؛ مفید، 1413، 2: 249؛ طبرسی، 1403، 2: 43)؛ و چون حضرت آن مطالب را بر روی پوست گوسفندی نوشتند به نام آن پوست یعنی «جفر» معروف گردید (امین: ‏1403، 241).

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم بهمن ۱۴۰۰ساعت 12:6  توسط  اصفهان - محمد علی علیخانی   |